زرد ساکن
نمیخواستم باور کنم , نمیحواستم...
من هیچ جایی نیستم , هیچ جای دنیای هیچکس هم نیستم
هیچوقت نبودم
لابد وقتی بمیرم سریع نقاشیهامو میریزن توی سطل زباله
و می دونم که همش تقصیر خودمه
خیلی برام سخته محیط این وبلاگ جدید رو تحمل کنم
همیشه حساستر از بقیه بودم و احساسی تر...
اما چه اهمیتی داره
من هیچ حسی دریافت نمیکنم
حق با شماست , فاکتورهاشو ندارم
حس همیشگی من اضطراب و تنهاییه....همین
برچسب:
نویسنده: ایلیا فدایی